حسين باهر در خصوص كودكاني كه توسط والدين خود معتاد مي‌شوند، اظهار داشت: اصولاً پدر و مادر در خصوص بالندگي فرزندان خود، مسئوليت طبيعي، شرعي، عرفي، عملي و حتي قانوني بر عهده دارند.
وي با بيان اينكه گاهي اوقات پدر و مادر، فرزندان خود را به نوعي از فساد مانند اعتياد تشويق مي‌كنند، گفت: گاهي محيط فاسد، فرزند را فاسد مي‌كند؛ در حقيقت چنانچه پدر و مادر معتاد باشند، استنشاق دود حاصله از مواد مخدر در محوطه منزل بر كودكان تأثير منفي بر جاي مي‌گذارد؛ در واقع هر اندازه كه فرزندان جوانتر باشند، اين موضوع روي آنها تأثير‌ بيشتري دارد.
اين جامعه‌شناس بيان كرد: برخي والدين براي سوء استفاده مادي، فرزندان خود را معتاد مي‌كنند؛ اعتياد يك استراتژي مدبرانه است و وقتي يك انسان ضعيف بخواهد انساني قوي را در اختيار بگيرد، ابتدا وي را ضعيف كرده و سپس بر او مسلط مي‌شود.
باهر ادامه داد: گاهي بي‌فرهنگي پدر و مادرها در اعتياد كودكان مؤثر است؛ والدين براي فرزندان را در خوشگذراني‌هاي نامتعارف، با خود همراه مي‌كنند و مي‌خواهند فرزندان نيز در كنارشان مواد مخدر مصرف كنند.
وي با بيان اينكه يكي از عوامل مهم در اعتياد كودكان، رنگ‌پريدگي ديني در والدين است، افزود: در حقيقت وقتي پدر و مادر به اعتقادات ديني چندان پايبند نباشند، به هر كاري دست مي‌زنند؛ فرد معتاد هيچ ابايي از انتشار و انتقال اعتياد خود به ديگران ندارد و حتي از اين موضوع و انتقال اعتياد به كودكان خود شادمان مي‌شود.
اين جامعه‌شناس بيان كرد: در حقيقت بايد نهادي با عنوان حمايت از حقوق كودكان و افراد بي‌سرپرست تشكيل شده و اين نهاد‌ها مانند كشورهاي پيشرفته در اين زمينه نظارت صحيح داشته باشند تا فرزندان با بروز اين مشكلات به آنها مراجعه كنند.
وي با بيان اينكه در حال حاضر، جامعه به سوي محله‌محوري مي‌رود، اظهار داشت: در حقيقت بايد مديريت افراد در محله توسط شوراي محله به صورت محله‌اي اداره شود و همه از حال هم باخبر بوده و نظارتي صحيح صورت ‌گيرد؛ چنانچه مادري معتاد شد اين شورا نبايد به او اجازه دهد تا صاحب فرزند شود و چنانچه والدين معتاد، داراي فرزند باشند اين شوراي محلي از فرزندان مراقبت مي‌كند؛ در حقيقت مي‌توانيم در اين زمينه از كشورهاي پيشرفته الگو بگيريم.