زني با مراجعه به دادگاه خانواده شهيد محلاتي دادخواست جدايي خود را به قاضي شعبه 235 اين مجتمع قضايي ارائه كرد.
اين زن در حضور قاضي اين شعبه بيان كرد: شوهرم مرا بسيار محدود كرده است و حتي نمي‌گذرد به پدر و مادرم سر بزنم.
وي با بيان اينكه 4 سال از زندگي مشتركمان مي‌گذرد و يك فرزند داريم، گفت: شوهرم رفت و آمد با دوستان و فاميل را قطع كرده است و من از اين وضع عاصي شده‌ام.
وي بيان كرد: شوهرم زماني كه من با دوستانم حرف مي‌زنم زندگي را به كامم تلخ مي كند او به طور كل مخالف رفت و آمد و معاشرت است و ابتداي زندگي رفتارش به اين شكل نبود.
مرد در دادگاه حضور داشت و گفت: نمي‌خواهم از همسرم جدا شوم.
وي با بيان اينكه همسرم را دوست دارم، افزود: نمي‌خواهم همسرم توجهش به غير از من به كسي ديگر باشد به همين دليل به قول خودش محدودش كردم و مي‌خواهم فقط حواسش به من باشد.
زن بار ديگر در مقابل قاضي دادگاه گفت: شوهرم بسيار حسود است و با اين كارش فقط مرا عذاب داده و خود خيالش راحت است.
قاضي رسيدگي كننده بر اين پرونده، طرفين را به مراوده دعوت كرده و حكمي مبني بر طلاق صادر نكرد.