هموطن آنلاین -سیدناصر هاشم‌زاده، منتقد در مراسم نقد و بررسی کتاب «قبله مایل به تو»، بیان داشت: وقتی شعر آئینی می‌گوییم، محصور در یک سری اشعار که معروف شده به این عنوان، نیست، اگر غرض به آن حکمتی بوده که اهل نظر داشته‌اند کل ساحت ادب عرفانی فارسی در حیطه شعر، آئینی است.
وی اضافه کرد: این اثر را مورد مطالعه قرار دادم، یعنی کتاب «قبله مایل به تو» دارای دو مقدمه بود مقدمه‌ای که استاد محمدعلی مجاهدی آن را به نگارش درآورده بود که به عنوان شکوایه محسوب می‌شد.
هاشم‌زاده ادامه داد: اهل نظر و اهل زمانه به کسانی که جاهلانه به شعر و حکمت می‌پرداختند گله می‌کردند که باید گفت گله‌هایی که امروز به شاعر این اثر می‌شود، گله‌هایی همانند بوعلی و ملاصدرا است، چرا که شعر در عالم خیال تحقق می‌پذیرد نه در عالم توهم.
وی افزود: شعر موضوع الهامی است، یعنی در سوره الشعراء بیان شده است که توهمات به وسیله شیاطین القاء می‌شود و چگونه شیاطین امروز توهم را گرفته و شاعری که با دود حسی شدن خود را می‌گیرد و به آن می‌رسد هیچگاه نمی‌تواند احساس و بیانی که در شعر آئینی وجود دارد را بیان کند.
هاشم‌زاده با بیان اینکه اشعار سیدحمیدرضا برقعی اشعار آئینی به شمار می‌روند، بیان کرد: در مقدمه دوم کتاب «قبله مایل به تو» بیان شده است که جسمم غزل است اما روحم نیمایی است، به نظر شما شاعر از گفتن این سخن افتخار می‌کند؟ این امر نشانگر آن است که در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که شاعرانی در راه شعر قدم گذاشته‌اند که متوجه خطر نیستند و فقط احساس کردند که غزل فقط صورت است.
وی عنوان کرد: غزل تنها صورت نیست، چرا که این صورت‌ها ابداع شاعران و اهل هنر است، یعنی قرار بر این بود که در دوره ما هم صورتی کشف شود که از ما باشد اما نشد، همچنین شاعران هم‌اکنون جسم و صورت غزل را پذیرفته و فکر می‌کنند در صورت غزل هم می‌توان صورت دیگر گفت.
هاشم‌زاده ادامه داد: برخی از شاعران خط و خطوط سرودن شعر درباره ائمه علیه‌السلام را رعایت نمی‌‌کنند چرا که شعر گفتن برای حضرت علی‌اکبر(ع) و امام حسین(ع) مقداری خطرناک است و آشکار کردن قضیه نیز خطرناک بوده و کسانی که گفته‌اند، پنهان گفته و با ترس گفته‌اند.
وی افزود: امروز مسایل مدح و مداحی به صورت خاص تنها شعر آئینی شناخته شده است، باید از آن بیرون آمد و به آشکار سخن از معشوق بگوییم، اما باید به این امر توجه کرد که درباره صورت حضرت صدیقه کبری(س) نباید شعری سروده شود، چرا که اگر شاعری به این امر پرداخت، بی‌ادبی و بی‌حرمتی او در شعر آئینی از جهل‌اش است، اما کسی که می‌خواهد اهل حکمت شود باید چنان پوشیده گوید.
هاشم‌زاده بیان کرد: پنهان‌گویی درباره شعر آئینی در واقع پنهان‌گویی نیست، بلکه حد ما نیز که برای ائمه از این فراتر سخن بگوییم، همچنین عالمی که شاعر غیرمعرفت و شاعرانی که معرفت را مقدم نمی‌دانند و بدون معرفت وارد این حیطه شده‌اند و کلمات را کنار گذاشته‌اند دچار توهم هستند.
وی عنوان کرد: چندی پیش به شهرستان یزد سفر کرده بودم که در آن جلسه‌ای با موضوع سینما و مفاسد امروز بیان شده بود، در اواسط جلسه فردی گفت می‌توانم شعری بخوانم؟ و شعری را درباره حضرت ابوالفضل(ع) که بسیار سلیس و خوب بود را بیان کرد و وقتی از او پرسیدم که شعر گفتن را از کی آغاز کردی؟ گفت که یکی از شاگردان استاد محمدعلی مجاهدی هستم، معتقدم آشکار سرودن صورت ائمه علیه‌السلام ما را خواهد ترساند، یعنی اگر آن را آشکار کنی یک پنهان مضاعف ایجاد خواهد شد.
هاشم‌زاده در پایان گفت: اهل معرفت می‌گفتند که اگر کسی می‌خواهد شاعر شود، علائم حس و وحی را بداند و بعد بداند تفاوت آنچه که در عالم توهم و آنچه که در عالم تخیل خواهد گفت، چیست؟ انگاه تفاوت را احساس کند.