هموطن – احسان موحديان - کلارنس فیشر معلم یک مدرسه ابتدایی در کاناداست که تا چندی قبل هر روز بعد از ظهر در کلاس درس، مدت زمانی را صرف مرور برنامه‏های درسی و ارائه برنامه‏های فوق برنامه به دانش‏آموزان می‏کرد، اما او از امسال تصمیم گرفته که پس از پایان برنامه عادی درسی یک کار جالب انجام دهد؛ مرور و رسیدگی به وبلاگ‏های دانش‏آموزان کلاس.
فیشر در اوایل پاییز امسال برای تمامی دانش‏آموزانش در مدرسه kerr یک وبلاگ درست کرد و آنان را موظف به مطلب نویسی در وبلاگ‏هایشان کرد. البته دانش‏آموزان به غیر از خاطره‏نویسی و نوشتن برنامه‏هایی که در آخر هفته دارند، باید برخی تکالیف ارائه شده توسط معلمشان را در وبلاگ‏هایشان انجام داده و در معرض دید او قرار دهند. کلارنس فیشر پس از رسیدگی به محتویات تک تک وبلاگ‏ها در نهایت خود اجازه انتشار آنها را فراهم می‏آورد.
وی از این ابتکار عمل خود فوق‏العاده خوشحال است و معتقد است تشویق دانش‏آموزان به وبلاگ‏نویسی موجب می‏شود که آنان به استفاده از رایانه و همین طور نوشتن و اظهار نظر در مورد وسایل مختلف عادت کنند.
به گفته کلارنس فیشر، دانش‏آموزان از طریق وبلاگ‏نویسی مهارت‏های فنی کسب می‏کنند، اما آنان با این کار همچنین درک می‏کنند که امکان اظهار نظر به صورت آنلاین را هم دارند. دیگر مهم نیست که دانش آموزان اهل کدام شهر یا روستا هستند. آنان مطالب مورد نظرشان را به صورت آنلاین می‏نویسند و مردم در مورد آن اظهار نظر می‏کنند. مهم آن است که دانش آموزان بدانند حق اظهار نظر دارند.
فیشر از جمله معدود معلمانی است که به وبلاگ‏ به عنوان یک ابزار درسی می‏نگرد. البته تعداد استادانی که نگرش مشابه با او دارند، در حال افزایش است، ولی هنوز از چند هزار نفر فراتر نرفته است.
آقای ریچاردسون نویسنده کتاب «راهنمای وبلاگ‏ها، پادکست‏ها و دیگر ابزار جدید تحت وب که کلاس‏های درس را متحول می‏کنند» که در سال 2006 به چاپ می‏رسد می‏گوید که اولین تلاش‏ها برای استفاده آموزشی از پدیده وبلاگ 4 سال قبل آغاز شد.
به اعتقاد وی، وبلاگ‏ها شهرت بدی دارند، مردم وبلاگ را نوعی دفترچه خاطرات آنلاین می‏دانند، اما وبلاگ بسیار فراتر از این تعریف بوده و در قالب یک ابزار آموزشی قابل استفاده است.
اما بد نیست با تجربه یک مدرسه دیگر در زمینه استفاده آموزشی از وبلاگ‏ها آشنا شوید. دانش‏آموزان یک مدرسه ابتدایی در آتلانتا هر پنجشنبه صبح موظف هستند که 2 ساعت زمان را صرف نگارش در مورد وقایع روزمره در وبلاگ‏هایشان کنند. هیلاریمیلر که این کلاس‏ها را هدایت می‏کند از دانش‏آموزان می‏خواهد تا با مراجعه به برنامه‏ خبری ویژه دانش‏آموزان در سایت شبکه تلویزیونی CNN موضوع مورد نظرشان را انتخاب کنند و با استفاده از مهارت‏های نوشتاری که در کلاس درس انگلیسی آموخته‏اند مطالب مورد نظر را یادداشت کنند.
خانم میلر معتقد است که بچه‏ها دوست دارند مخاطبی برای نوشته‏هایشان داشته باشند. والدین، معلمان، دانش‏آموزان و حتی غریبه‏هایی از کشورهای دیگر معمولا در بخش نظرخواهی وبلاگ‏ها اظهارنظر می‏کنند. دانش‏آموزان می‏توانند با استفاده از ابزار فنی مختلف به تعداد کلیک‏های انجام شده بر وبلاگشان پی ببرند. بسیاری از آنان وبلاگ‏نویسی را روشی مناسب برای بهبود دستورزبان و آئین نگارش خود می‏دانند و از این که نوشته‏هایشان توجه دیگران را به خود جلب می‏کند، احساس غرور می‏کنند.
خوشبختانه دانش‏آموزان همیشه سوژه‏ای برای نوشتن دارند. خاطرات روزانه، اخبار و نوشته‏های دیگر وبلاگ‏ها سوژه‏هایی مناسب به شمار می‏روند. جالب آن که برخی دانش‏آموزان حتی شعر هم می‏نویسند و کار به جایی رسیده که تعدادی از آنها وبلاگ‏نویسی را بخشی از زندگی خود می‏دانند.
البته وبلاگ‏نویسی ممکن است تاثیرات منفی هم داشته باشد که یکی از مهمترین وجوه آن تمایل دانش‏آموزان به استفاده از کلمات مخفف «من درآوردی» است که به دانش دستورزبان و آئین نگارش کودکان به شدت لطمه می‏زند. لذا دانش‏آموزان باید مقید به استفاده از کلید واژه‏های رسمی زبان انگلیسی در وبلاگ‏هایشان باشند. از سوی دیگر برخی معلمان معتقد به کنترل بخش اظهارنظرهای عمومی وبلاگ‏ها هستند، زیرا هر کسی امکان نظردهی در این بخش را دارد و برخی از این اظهارات ممکن است برای کودکان مناسب نباشد. به همین علت برخی معلمان قبل از انتشار عمومی این نظرات، آنها را کنترل می‏کنند.
نکته دیگر ضرورت حفاظت از کودکان در برابر افراد ناشناسی است که با حضور در فضای مجازی درصدد سوءاستفاده از آنها هستند. وجود چنین خطراتی باعث شده تا بسیاری از معلمان دانش‏آموزان را ملزم به ذکر نام کوچکشان در وبلاگ‏هایشان کنند، اما در مجموع فواید آموزشی وبلاگ‏ها بسیار زیاد و غیرقابل انکار است.